Truttenclubje voor de travestiet

Lisanne van Sadelhoff

 

Travestieshop Mariposa in Osdorp biedt mannen een plek om ongestoord in vrouwenkleding rond te lopen. Travestiet of transseksueel zijn is hier heel normaal.

In de achterkamer staat een kalende man met lijntjes oogpotlood rondom zijn ogen. Hij draagt een strak, zwart hemdje waarin twee rondingen – degelijke B-cup – te zien zijn. Inclusief tepels. Deze borsten zijn van de man zelf. Dat wil zeggen: hij heeft ze betaald, gekocht. En als hij de drang heeft, doet hij ze aan. In een prothese-bh.

De man stelt zich voor als 'Rob, en ook wel Els'. Zijn vrouw staat voorin de winkel zijn pruik te kammen die hij zo op doet. Een nette, kort haarcoupe in warme tinten. Het past bij zijn donkere ogen en de bruine, glimmende oogschaduw die hij gaat dragen. Doet hij helemaal zelf want hij is een ervaren travestiet. “Als ik me niet een keer per maand als vrouw verkleed, word ik een knorrig, ongezellig mens,” zegt Rob. “Na vandaag kan ik er weer een maand tegenaan.”

Zijn vrouw, Marianne, weet nu al dertig jaar dat Rob de onbedwingbare drang heeft om zo nu en dan in vrouwenkleding rond te lopen. Vijf dagen voor Rob en Marianne gingen trouwen, vertelde hij het haar. Marianne schrok. “Ik was heel erg bang dat hij op mannen zou vallen,” zegt Marianne. Pruik nog steeds in haar hand, Rob poedert zijn gezicht ondertussen. Man en vrouw dragen dezelfde nagellak. “Maar nu weet ik dat Rob hetero is. Hij vindt vrouwen gewoon zo leuk, dat hij er af en toe zelf eentje wil zijn.” Ze doen er beiden heel luchtig over, maken grapjes en halen herinneringen op. “Rob, vertel eens dat verhaal over je geïmproviseerde oogpotlood.” Dus Rob vertelt het verhaal, dat hij met latex waar ze bij hem thuis de muren verfden, stiekem zijn ogen opmaakte. Marianne lacht. “Is het niet geweldig?”

Nu hoeft Rob geen latex meer te gebruiken. Mariposa is in het bezit van een verzameling make-up waar menig vrouw jaloers op zal zijn. De winkel bestaat sinds 1993 en zit aan Tussen Meer, de winkelstraat in Osdorp. Aan de voorkant zien voorbijgangers alleen maar een aantal paspoppen met pruiken. Aan de binnenkant, veilig achter de gesloten lamellen, is het een sjieke bedoening. Een zwartleren bank met gouden en fluwelen kussens fungeert als zitplek voor de travestieten en transseksuelen, de grote spiegels bieden een aanblik van hun vrouwelijkheid. Op een houten kast staan pruiken uitgestald met een kaartje ervoor: 'Dames, wij helpen u graag!' Overal hangen portretten van travestieten, die trots de camera inkijken. De foto's worden gemaakt in de mini-studio bij de make-upruimte, waar de twee eigenaressen Mary van den Brink en Ilse Ruijs vol enthousiasme de travestieten fotograferen.

Twintig jaar geleden kwam Mary in contact met een man in een hoge ambtelijke functie, travestiet was. Hij schaamde zich, durfde er niet voor uit te komen en vroeg Mary om hulp. Zij was een voorbeeldvrouw voor hem, hij vond haar kledingstijl schitterend en haar make-up wilde hij ook op zijn gezicht.

Mary: “Eerst dacht ik: wat moet die vent van me? Maar toen het me duidelijk was, ging ik met hem naar de stad. We kochten kleding, een pruik en make-up.” Ze ging met hem, toen nog de NVSH, waar ze meteen medelijden kreeg met veel mannen die er rondliepen. “De meesten zagen er verschrikkelijk uit, wisten niet hoe ze zich moesten kleden. Hoogblonde pruiken die van touw leken gemaakt en borsthaar dat boven hun jurkjes uitkwam. Ik vond dat dit soort types gesteund moesten worden en advies verdienden.”

En toen switchte ze van een computerbedrijf naar een travestieshop, die ze startte in een pand aan de Stadhouderskade. Via advertenties in de krant benaderde ze de doelgroep: mannen en jongens die in het geniep de panty's van hun vrouw, vriendin of moeder aantrokken. Het werd meteen een succes en haar toen twintigjarige schoondochter Ilse, die eigenlijk in het hotelwereldje zat, kwam Mary helpen in de winkel. Sinds 2001 zitten ze in Osdorp en runnen ze ook een tweedehandswinkel, die naast de shop zit.

Mariposa betekent vlinder, in de zin van: een rups die in een vlinder verandert. De houten drempel voor de blauwe deur van de winkel is voor de mannen misschien wel de grootste drempel in hun leven. Rob kan het weten. “Mijn vrouw wilde niet dat ik alleen maar stiekem achter de gordijnen vrouw zat te wezen, dus gingen we naar Mariposa. Ze heeft me uit de auto moeten sleuren. Maar ik kwam meteen in een warm bad terecht.”

En het blijkt al gauw: iedere man die hier komt wordt met respect, tact en het grootste vertrouwen behandeld. Ze krijgen een kop koffie aan het barretje en praten wat in de lounge, die voorin de shop zit. Mary of Ilse kiest een pruik uit die bij de persoon past. Blauwe ogen betekent meestal een blonde pruik en als de man een dik hoofd heeft dan worden het lange haren. “We laten de mannen hier absoluut niet voor gek staan,” zegt Mary.

Vaak genoeg heeft ze een man, op dat moment vrouw, teruggeroepen als deze de straat op wilde. Als een stukje zelfbescherming. “Dan is haar rokje veel te kort, haar hakschoenen te hoog of de make-uplaag te dik. Ze moet er niet ordinair uit zien.”

'Ze', ja, inderdaad. Zodra de mannen in Mariposa zijn, worden ze met vrouwelijke voornaamwoorden aangesproken. Hun mannennaam wordt in een denkbeeldige prullenbak gegooid. “Van sommigen weten we niet eens de echte namen,” zegt Ilse. Een man neemt een naam die hij bij zijn vrouwelijke verschijning vindt passen. Of die van zijn mannelijke naam is afgeleid.

Zo koos Benedict voor de naam 'Bente'. Voor altijd en overal. Want Bente koos ervoor om helemaal vrouw te worden, hij is transseksueel. En nu dus een zij, met behulp van de vrouwelijke en anti-mannelijke hormonen die ze slikt. Over een half jaar gaat ze naar Thailand voor een geslachtsoperatie. In Thailand gaat het sneller dan hier. “Ik lig onder narcose, kijk de andere kant uit en weg is dat ding,” zegt Bente. Ze draagt een langere, zwarte rok en zwarte cowboylaarzen. Een rood coltrui maakt haar outfit sjiek, net zoals het zwarte bloesje met de kanten mouwtjes aan de onderkant.

Vroeger, toen 'zij' nog een 'hij' was, was ze een macho. In het bezit van een vrouw en een kind, een bierliefhebber, fanatiek sporter, vrouwenkijker. Nu is, behalve de lage basstem, het mannelijke er vanaf. Door de hormonen zijn de lovehandles geboren, de borsten komen eraan – 'het zal gaan tintelen' – en de mannenkracht verdwijnt. “Ik was gelukkig als man, maar wist dat ik ongelukkig zou worden als ik man zou blijven,” zegt ze.

Het verhaal van Bente is een succesverhaal. Toen ze besloot vrouw te worden, hield ze haar baan, accepteerde haar dochter het volledig en bleef haar vrouw bij haar. “Voor mij was het heel belangrijk goed en eerlijk te communiceren naar iedereen. Ik wist voor mijzelf dat mijn lichaam en geest in disharmonie waren, maar moest dat ook duidelijk maken aan mijn omgeving.” Maar er zijn ook andere verhalen. Ilse: “Er komen hier genoeg mannen die een dubbelleven leiden. Ze zijn bang dat hun vrouw hun verlaat als ze vertellen dat ze er soms als vrouw bij willen lopen.”

Alle laatste zaterdagen van de maand zijn de drukste dagen voor Mary en Ilse. Van 10.00 tot 02.00 uur zijn alle mannen welkom om de hele dag en avond als vrouw rond te lopen. Veel mannen kennen elkaar en ook Mary en Ilse kennen de meesten goed. De eigenaressen maken de mannen op voor de lange kaptafel en achter een lang, donker gordijn kan iedereen zich om de beurt omkleden. Sommigen nemen kleding mee, anderen kopen het in de tweedehandswinkel, weer anderen hebben het in Mariposa in een lockertje, veilig verborgen voor het onwetende thuisfront.

Op hoge schappen staan tientallen witte doosjes waar de borsten inzitten van cup-maat A tot en met K. Er zitten erbij die een 'borstenfetisj' hebben. Mary en Ilse geven advies welke maat het best bij een lichaam past. Mannen kunnen de borsten even lenen voor een keer, maar ook kopen.

Er komt een man binnen, ietwat onzeker, ongemakkelijk. Schuchter kijkt hij rond naar de mannen die als vrouw verkleed zijn. Zij zijn al een stuk verder dan de man, die voor de eerste keer in Mariposa komt. Hij haalt snel de borsten op, zodat hij die thuis kan dragen. Waarschijnlijk als er niemand bij is. Ilse overhandigt de man het doosje met de borsten zoals een groenteboer zijn sinaasappels in een plastic tas aan de klant overhandigt. Doodnormaal, er is niets aan de hand. Borsten kopen is hier niet gek.

De duurdere borsten, vanaf € 150,00 per paar, zijn van siliconen gemaakt. Ze voelen zacht en verend aan en nemen de temperatuur van het mannenlichaam aan zodra ze daarmee in contact komen. “Heel handig,” noemt Rob het. Inmiddels is hij Els. Hij laat zijn hand vrouwelijk hangen vanuit de losse pols, zijn geschoren benen zien er vrouwelijk uit met een glimmende, doorzichtige panty en degelijke, zwarte hakschoenen. Het vestje met tijgerprint heeft hij nieuw, bij de Bijenkorf. “Ik vond het te duur, maar Marianne had er schijt aan,” verklaart hij. Hij draagt een 'billenbroek', ook verkrijgbaar bij Mariposa. Die zorgt voor vulling bij de heupen en bedekt het geslachtsdeel een beetje. De vulling bij de billen geeft het achterwerk een ronde, vrouwelijke vorming en voelt een beetje aan als watten.

Tegen de namiddag wordt het steeds drukker. Sommigen komen als vrouw binnen, anderen kleden zich veilig om achter het gordijn. Sylvia neemt er alle tijd voor, die is wel een uur bezig. En iedereen geniet op zijn, of nee, haar eigen manier van het vrouw zijn. Sophie staart voor zich uit, verkeert in haar eigen wereldje. Melanie, met opvallend roze lippen en haar vrouw aan haar zijde, gooit de boel eruit. Hoe heerlijk zij zich als vrouw voelt, maar hoe zij ook weet dat als zij van travestiet in transseksueel verandert, haar vrouw haar dan verlaat. Dus geniet Melanie met volle teugen van zo'n dag. Hun dochter komt straks ook nog langs bij Mariposa, die heeft het volledig geaccepteerd. Pa loopt soms in vrouwenkleding. Nou en....

Behalve travestieten komt er soms, ook een kankerpatiënt binnen, voor een pruik. Mary herinnert zich nog een een jongetje van dertien en zijn moeder, met een doek over haar hoofd. “Ze zag er ziek uit, dus ik dacht dat ze kwam voor een pruik voor zichzelf,” zegt Mary. “De moeder was inderdaad ziek en ging dood. Maar ze kwam voor haar zoontje. Hij wilde graag meisje zijn en zat ook al in de medische molen om hormonen te krijgen.”

De vrouw wilde per se vóór haar dood haar zoon als 'meisje' meemaken. Ze had ook al geregeld dat het kind, als het straks een meisje was, op de sportclub in de meisjeskleedkamer mocht komen en de moeder had gesproken met leerlingen in de klas van haar zoon, zodat zij op de hoogte waren en haar kind niet zouden pesten vanwege de transseksualiteit. “Heel bijzonder vond ik het. Ze vertelde dat ze hier naartoe kwam om te zien hoe haar zoon er als meisje uitzag. Ik was blij dat ik nog twee van die kleine borstjes had liggen.”

Het gros van de travestieten of transseksuelen die hier komen zijn hetero en vallen op vrouwen. Mary: “Heel veel mensen denken dat travestieten automatisch homo zijn. Dat is echt de grootste onzin.” Ook associeert de buitenwereld travestie al snel met seks. Maar in Mariposa heeft nog nooit iemand seks gehad, weten Ilse en Mary. “Daar houden we ons niet mee bezig. Het is hier geen seksistische bende, het is hier een truttenclubje.”

Dat is te zien aan de koffiekopjes – met een afdruk van lippenstift aan de rand – en aan de koekjestrommel op tafel. Op de bank zitten de travestieten keurig met hun benen over elkaar, dé bekende vrouwenhouding. Hun handen zijn vaak versierd met ringen en rinkelende armbanden en rusten keurig op hun knie. Drankjes, van wijn tot cola, kunnen gedronken worden aan de kleine bar in de shop en wordt gedronken in grote, sjieke wijnglazen. Die overigens weer worden vastgehouden op de vrouwelijke manier: bovenaan het voetje, de vingers omhoog en de gelakte (nep)nagels goed zichtbaar.

De gesprekken zijn te vergelijken met die op een verjaardag worden gevoerd. Over de kinderen, over het weer, het werk. 't Enige waar op verjaardagen niet over wordt gesproken en in Mariposa wel: vrouw zijn. Want, zo zeggen Mary en Ilse, het blijft een taboe.

Als Melanie en Bente het hebben over transseksualiteit – Bente is het, Melanie wil het – komt Renate binnen. Ze is net wezen winkelen in Osdorp en zet enigszins vermoeid twee plastic tassen op de barkruk. “Hé, Renaat, laat eens even zien wat je gekocht hebt!” roept Mary enthousiast. Iedereen weet: Renate moest, als travestiet, in de winkel uit het kleedhokje komen, omdat er alleen in de winkel spiegels hangen. “Dat maakt Renate helemaal niks uit, die heeft er lak aan,” glimlacht Ilse. Renate laat het blauwe jurkje zien van de WE. Iedereen is positief. “Dat past bij je, Renaat. Een leuke ketting erop en klaar ben je,” klinkt er vanaf de lederen bank.

Renate vouwt het jurkje voorzichtig op, op de manier waarop een vrouw dat zo typisch kan doen, en loopt naar het grote gordijn om zich erachter te verkleden. Het blauwe jurkje zal ze vanavond dragen in Mariposa, als ze mexicaanse wraps en tomatensoep gaan eten die Mary en Ilse zelf hebben gemaakt.

De hele avond zullen de mannen niets anders doen dan vrouw zijn. Ze zullen genieten van het horen van hun hakschoenen, het goed doen van hun haar en het bijwerken van hun lippenstift. Ze zullen voelen dat er gewicht in hun bh hangt, vol trots naar hun glimmende panty kijken. Zoals mannen die vrouw zijn geworden. Zoals een vlinder die uit haar cocon is gekropen.

 

 

  • Hits: 13920